Afbeelding
Interview met Anny Mevissen (CML-patiënt)
Nieuws
Op een mooie, zonnige vrijdagmiddag in april ontmoet ik Anny in Roermond voor een interview over haar ervaringen met CML. Anny is tijdens de Coronaperiode gediagnosticeerd met CML, precies 1 jaar geleden. Ze neemt ons mee in haar proces en deelt haar onzekerheden.
Kun je jezelf kort voorstellen?
Ik ben Anny Mevissen. Ik ben 65 jaar en woon samen met mijn man in Roermond (Limburg). We zijn bijna 45 jaar getrouwd en hebben samen drie kinderen. 8 jaar geleden ben ik afgekeurd vanwege een schouderblessure, werken deed ik dus al niet meer toen ik gediagnosticeerd werd met CML. Gelukkig krijg ik mijn tijd goed om met hobby’s zoals schilderen, heel veel wandelen, lunchen met vriendinnen en exposities bezoeken.
Wanneer was je diagnose met CML, en hoe ben je hiermee om gegaan?
Vorig jaar maart was ik veel afgevallen en vaak erg moe, ik ben toen naar de huisarts gegaan om bloed te laten prikken. Een paar dagen later werd ik door mijn huisarts gebeld met de uitslag: leukemie. Ik liep op dat moment midden in de stad en had het gevoel dat de grond onder mijn voeten vandaan zakte. Het voelde alsof ik in een andere wereld terecht was gekomen, een wereld waar ik nog helemaal niks vanaf wist. Ik heb mijn man huilend opgebeld met de vraag om naar huis te komen. Op dat moment wist ik nog niet welke vorm van leukemie ik had, dat moest een beenmergpunctie uitwijzen.
Drie dagen na mijn diagnose kreeg ik mijn beenmergpunctie. Gelukkig verliep dit heel goed, waarvoor mijn complimenten aan de fijne artsen en verpleegkundigen die daarbij aanwezig waren.
Wat vind je het moeilijkste aan het hebben van CML?
Accepteren dat het niet altijd gaat hoe het moet gaan. Ik vind het heel moeilijk om te leven met onzekerheid, je moet maar steeds afwachten of je bloedwaardes goed zijn. Daarnaast denk ik ook dat ik een andere situatie heb dan andere CML-patiënten. Er werd mij verteld dat CML-patiënten een goede prognose hebben en goed te behandelen zijn, maar bij mij loopt alles anders en helaas ben ik in een uitzonderlijke situatie terecht gekomen. Een prognose is er voor mij op dit moment niet.
Wat is je levensmotto?
Altijd doorgaan. Ik ben niet iemand die binnen in een hoekje gaat zitten huilen. Ik heb veel afleiding en probeer bezig te blijven. Daarnaast wil ik ook graag iets voor andere mensen betekenen, daar haal ik voldoening uit.
Eind mei heb ik een e-mail van Anny ontvangen waarin zij aangeeft dat er in de tussentijd het een en ander verandert ten aanzien van haar CML. Ze heeft een derde bloedtransfusie ondergaan en is inmiddels in behandeling in het Albert Schweitzer Ziekenhuis in Dordrecht. Ze is en blijft hoe dan ook hoopvol. Het mooie is dat ze samen met een goed doel bezig is om haar schilderijen te verkopen en het geld daarvan te gebruiken voor de aankleding van de afdeling oncologie in het Laurentius Ziekenhuis te Roermond. Hieruit mag ik opmaken dat haar levensmotto ‘altijd doorgaan’ ook echt bij Anny past.