Werken na de diagnose CML

Diagnose CML

Ik kwam net terug van de supermarkt met voldoende boodschappen om het weekend door te komen toen de huisarts belde. De huisarts gaf aan dat ik onmiddellijk naar het ErasmucMC moest komen. Hij had de resultaten gekregen van mijn bloedonderzoek naar aanleiding van vermoeidheidsklachten en een verkoudheid die niet over ging. Totaal onverwacht belandde ik in het ziekenhuis.

Ik was docent aan de universiteit en had het ontzettend druk. Voor het ziekenhuis had ik helemaal geen tijd. Maar daar lag ik dan. Al snel gingen de geruchten rond dat ik overspannen was. Ik besloot dat ik geen keuze had en heb meteen korte metten gemaakt met deze geruchten. Ik heb mijn leidinggevende en directeur gevraagd om alle collega’s snel op de hoogte te brengen van de diagnose leukemie.

Midden februari was ik weer thuis, ik moest rust houden en elke week op controle. Na enige tijd moest ik me melden bij de bedrijfsarts. Met hem had ik een uitstekend contact. De afspraak was dat ik een aantal weken thuis zou blijven. Gelukkig kwamen mijn naaste collega’s geregeld op bezoek. Ik knapte ook weer wat op, waardoor er een hoop geregeld moest worden. Er moest bijvoorbeeld een traject komen om weer aan het werk te gaan.

Terugkeer

Naarmate de lente vorderde werd ik ongerust dat terugkeer moeilijker zou worden wanneer ik te lang thuis zou blijven. Ik besloot daarom dat ik in juni mijn werk weer gedeeltelijk zou oppakken, zodat ik was voorbereid op de komst van nieuwe studenten in september. Ik wilde terug naar ‘normaal’.

De hematoloog en bedrijfsarts dachten gelukkig goed mee en waren na een korte aarzeling akkoord. Mijn leidinggevende was helaas niet zo makkelijk. Ik had met haar al geen al te beste verhouding voordat ik ziek werd. Uiteindelijk kreeg ik ook haar akkoord en ben ik midden juni weer 2 dagen per week gaan werken. Ik heb een medewerker geholpen met de afronding van zijn proefschrift en begon met de voorbereiding voor het onderwijs. De verstandhouding met mijn leidinggevende bleef koel en er was weinig contact.

Na de zomervakantie, ging ik vanaf september parttime werken. Niet fulltime, want ik was nog steeds snel vermoeid. De ervaring uit het verleden had me ook wel geleerd dat parttime in de praktijk toch meer zou zijn. Zo begon ik aan de laatste vier jaar voor mijn pensionering. Voor het onderwijs ging ik nog voluit. Al helemaal toen mijn leidinggevende overspannen raakte en bijna een heel jaar afwezig was. Plots moest ik de leiding overnemen. En dat ging goed. Een klein jaar prettig werken, uiteindelijk toch bijna fulltime.

Een harde les

Maar toen kwam mijn leidinggevende terug. Ik werd van de begeleiding van een proefschrift subtiel uitgesloten, ik kreeg geen stukken meer ter bespreking en ook geen data meer om door te nemen. Dat was hard, want juist hier had ik veel kennis en ervaring in.

Ondanks de harde les, is voor mij hier langzamerhand het idee ontstaan om eerder te stoppen met werken. Ik ben gaan rekenen, informatie gaan inwinnen en kwam tot de conclusie dat een jaar eerder stoppen best kon. Waarom zou ik nog werk gaan doen voor een leidinggevende die geen enkele waardering had?

De vraag was of ik in een diep gat zou vallen maar dat gebeurde gelukkig niet. Ik heb veel mantelzorg gedaan voor mijn tante en mijn moeder. Tegelijkertijd ben ik verhuisd van Rotterdam naar Voorhout, samen met mijn vriend. Tijdens corona was ik blij dat ik niet langer in een appartement in de stad woonde, maar in een fijn huis met mooie tuin dichtbij zee.

Mijn belangrijkste les uit deze ervaring?

Aarzel niet om het gewone leven weer op te pakken als dat mogelijk is, en bouw het geleidelijk aan op. Niet alleen op het werk, maar ook daarbuiten. Ik kreeg zo snel het gevoel dat het leven redelijk normaal verder kon gaan en dat heeft mij ook geholpen met het omgaan met mijn ziekte.

Wil jij een reactie achter laten voor Marleen? Log dan hier in met jouw account!