Mijn leven met kanker

Eerste confrontaties met kanker

Op 16-jarige leeftijd word ik voor het eerst geconfronteerd met kanker. Mijn vader heeft longkanker. Nooit vergeet ik dat, voor hij naar het ziekenhuis ging, we nog een fijn gesprek hadden, thuis in het zonnetje. Hij overlijdt in het bijzijn van mijn moeder en een tante.

In 1978 wordt bij mijn moeder darmkanker geconstateerd. Ze wordt eraan geopereerd en na een tijdje knapt ze goed op en pakt ze haar leven weer op. Zij is heel positief, en bijna altijd goed gehumeurd.

Dan kom ik aan de beurt. In 1985 kom ik na een wedstrijdje voetbal ‘s avonds rillerig thuis. Ik heb koorts, en dat blijft een aantal dagen zo. Mijn lymfeklieren zijn opgezet en er worden er twee verwijderd. Men weet nog niet wat dit betekent; wel blijkt het kwaadaardig te zijn volgens mijn huisarts.

Diagnose Hodgkin

In december krijgt ik bloed toegediend en wordt er begonnen met Prednisons. Daarna begin ik met een chemokuur die aanslaat, want mijn lymfeklieren slonken en ik had bijna geen last meer van kortademigheid. Er wordt bloed opgestuurd naar het laboratorium en de uitslag laat een tijdje op zich wachten. Maar dan vertelt mijn huisarts dat het een vorm van Hodgkin is.

Tijdens de kuren heb ik veel last van mijn keel; het lijkt wel één grote wond. Ik krijg ook last van mijn neus en heb zweertjes op mijn handen en hoofd. Bij de zevende kuur gaat het mis: er wordt een zetpil gezet, maar ik moet meteen overgeven en voel me beroerd. De laatste kuur verloopt weer goed en ik ben in juli 1986 van de chemo’s af.

Tijdens de kuren pakte ik dingen weer op. Zo ging ik aan mijn boot werken en heb ik de foto's van mijn reizen op orde gemaakt. Positief en wilskracht, niet terugkijkend, maar vooruit. Ik ben nooit achter de geraniums gaan zitten en ik ben dankbaar dat het zo goed gaat.

Mijn CML-diagnose

In 2011 gaan we met de boot naar Texel en hebben we een fijne dag. Maar ik ben op een gegeven moment doodop. Enkele weken later overkomt mij weer hetzelfde. Mijn hart wordt gecontroleerd en ik vraag of er bloed geprikt kan worden voor leukocyten. Dit wordt gedaan en er wordt verteld dat ik een vorm van leukemie heb. Waarschijnlijk een chronische vorm die met medicijnen goed te bewerken is. De volgende morgen wordt er een beenmergpunctie verricht en krijg ik de uitslag: Chronische myeloïde leukemie. Er wordt ook hier weer gestart met medicatie.

Doorgaan met reizen

Ik vertel mijn hematoloog dat ik naar Portugal wil. Uiteindelijk stemt hij toe en kan ik met een gerust hart vertrekken. We krijgen bezoek van familie en vrienden die ik allemaal trakteer op het mooie van Portugal.

Ook dan gaat mijn leven gewoon verder. Nooit bij de pakken neerzitten. Positieve instelling en wilskracht, dat is mijn motto. Tussentijds gaat het reizen gewoon door: busreizen naar Zwitserland, Kroatië en Roemenië of met de caravan op pad in Nederland. Volop genoten want het rondtrekken zit in mijn bloed.

Meer onderzoeken

In 2018 ben ik gestopt met Dasatinib, maar als de bloedwaarden weer te hoog oplopen, begin ik met Nilotinib. Alles gaat goed, maar in juni krijg ik in mijn oksel een opgezette lymfeklier, die operatief verwijderd wordt. Ik heb opnieuw Non-Hodgkin en allerlei onderzoeken volgen. Het blijkt dat de lymfeklieren in mijn borstholte en liezen ook aangetast waren. De hematoloog schatte de genezingskans op 60% als ik instemde om acht hele kuren te krijgen.

Maar ik had mijn kleinzoon beloofd om met de caravan naar Portugal te rijden en ik wilde die belofte graag nakomen. Ook daar heb ik van de eerste tot de laatste minuut genoten. Nadat ik terugkwam, ben ik gestart met de chemo’s, om de drie weken.

Laatste kuren

De laatste kuur kreeg ik op mijn verjaardag, 4 januari 2019. Inmiddels ben ik in een studiegroep Rodeo begonnen met het afbouwen van Nilotinib. In april nog eenmaal prikken en dan afwachten of er nog 100mg vanaf kan. En zoals altijd helpen goede hoop, positiviteit en wilskracht me door het leven. Inmiddels ben ik 83 jaar en ga ik nog steeds met de caravan weg; goed leven.

En om mijn verhaal af te sluiten, heb ik in 1992 mijn oudste broer verloren aan longkanker. En dan mijn moeder aan de naweeën van darmkanker. Als laatste overlijdt mijn jongste broer op 75-jarige leeftijd ten gevolge van uitgezaaide kanker.

En dit is mijn leven met de gevreesde ziekte - kanker.

Wil je een reactie achterlaten voor Jan? Log dan in met jouw account!